آبشارهاي شوشتر(سيکاها) در شوشتر در استان خوزستان واقع است. دقيقا مشخص نيست كه اين محوطه در چه زماني بوجود آمده ولي شواهد موجود نشان مي دهد كه احتمالاً در دوره ساساني، خصوصاً در زمان سلطنت شاپور اول جهت بهره‌گیری از نیروی آب به‌عنوان محرک آسیاب‌های صنعتی ساخته شده است. در این مجموعه بزرگ، ساختمان آسیاب‌ها، آبشارها، کانال‌ها و تونل‌های عظیم هدایت آب و سیکا که محلی جهت استراحت و تفریح است قابل توجه و جالب هستند. محوطه آبشارهاي شوشتر محوطه ای بزرگ و بی نظیراست که علاوه بر استفاده صنعتی به جاذبه ای برای گردشگران ایرانی و خارجی تبدیل شده است.

در قسمت انتهایی ضلع غربی این مجموعه، سیکا قرار دارد که دسترسی به فضای درون آن از طریق چند پله دستکند میسر است.درون این فضا یک حوض 8 ضلعی با کانال‌های کوچک به چشم می‌خورد. آب این حوض از طریق یک جوی که از دیواره سیکا خارج می‌شود تأمین و از طریق دو کانال کوچک به درون رودخانه هدایت می‌شود.

در سفرنامه مادام ژان دیولافوا باستان شناس نامدار فرانسوی  از این  محوطه به عنوان بزرگترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب  صنعتی یاد شده است . مجمو عه آسیابها و آبشارهاي شوشتر بی شک بی نظیر ترین  سازه های آبی ایران و جهان است. این مجموعه از دوره هخامنشیان شروع و در دوره ساسانیان تکمیل و به اوج شکوفایی خود رسیده ،  البته  این مجموعه خیلی پیشرفته تر از زمان خودش بوده و جهت استفاده بهینه از آب در ادوار کهن مورد بهره‌برداری قرار گرفته است.هیچ مکانی را در جهان نمی‌توان پیدا کرد که مانند محوطه آبشارهاي شوشتر پرآب و تاریخی و مهندسی ساز باشد. این مجموعه از یادگارهای ارزشمند دوران ساسانیان محسوب می‌شود و امروزه پس از نزدیک به 1500 سال همچنان استوار و پا برجاست و بر دانش سازندگان آن گواهی می‌دهد.

 

 

 

 

 

 

کاخ آپادانای شوش قصر زمستانی شاهان هخامنشی در استان خوزستان که تا زمان حمله اسکندر به ایران، شکوه و عظمت خود را حفظ کرد. کاخ آپادانای شوش به دستور داریوش بزرگ پادشاه هخامنشی در حدود سال‌های ۵۱۵_۵۲۱ پیش از میلاد در شوش روی آثار و بقایای عیلامی بنا نهاد شد. دیوارهای کاخ از خشت و ستون‌های آن از جنس سنگ است. در سال ۱۸۸۰ میلادی، یک گروه از باستان شناسان فرانسوی این کاخ را از دل خاک بیرون کشیدند و ستون‌ها و سرستون‌های کاخ را با اره بریدند و به فرانسه منتقل کردند و امروزه در شوش، فقط چند زیرستون وجود دارد و کاخ به شکل سابقش وجود ندارد. بیش‌تر اشیا خارج شده، اکنون در موزه لوور نگهداری می‌شوند.

مساحت تالار یا کاخ آپادانا ۱۰۴۳۴ متر است. این کاخ که بارگاه یا آپادانه نامیده شده توسط اردشیر دوم تجدید بنا شده است. طرح کاخ بنایی کوشک مانند با ۳ ایوان ستوندار در جبهه شمالی ، شرقی و غربی آن است. تالار مرکزی با ابعاد ۵۸ در ۵۸ متر است و دارای ۳۶ ستون می باشد. ارتفاع ستونها حدودا ۲۰ متر است و با ستون های کله گاوی شکل ساخته شده است. ایوان ها هر کدام دارای دو ردیف ستون ۶ تایی می باشند.

کاخ داریوش واحدهای مختلفی از جمله تالار بار عام، حرم‌سرا، دروازه و کاخ پذیرایی و همچنین سه حیاط مرکزی دارد. دیوارهای داخلی کاخ با آجر لعابدار منقوش با طرح‌های سپاه جاویدان، شیر بالدار و نقش گل نیلوفر آبی مزین بوده‌اند که بقایای به‌جای‌ماندهٔ آنها در موزه‌های خارجی و داخلی نگهداری می‌شوند. از کلیه مجموعه کاخ ۱۱۰ اتاق و تالار مکشوف گردیده است. شش حیاط که سه تای آنها بسیار بزرگ دور یک محور شرقی و غربی قرار گرفته اند.

کاخ آپادانا شوش که از مکانهای دیدنی استان خوزستان است در سال ۱۳۸۰ بعد از ۷۰ سال در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. کاخ آپادانا شوش به نام های کاخ آپامه شوش، کاخ بارگاه، نیز شناخته می شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یکی از بزرگ ترین و سالم ترین زیگورات های به جای مانده در جهان در ایران قرار دارد. زیگورات چغازنبیل یکی از سه اثر ایرانی است که هم زمان با تخت جمشید مرودشت و میدان نقش جهان اصفهان برای اولین بار در سال ١٣۵٨ خورشیدی براساس معیارهای ٣ و ۴ به عنوان اولین اثر ملی ایران در فهرست جهانی یونسکو ثبت شد.

زیگورات چغازنبیل

زیگورات چغازنبیل در ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر باستانی شوش و ۳۵ کیلومتری غرب شهر باستانی شوشتر واقع است، اما به دلیل واقع‌شدن در غرب رودخانه دز، مرز این دو شهرستان، در تقسیمات کشوری جزء شهرستان شوش محسوب می‌گردد که شهرت جهانی دارد.

زیگورات به معنای بالا رفتن به سوی آسمان است . تمدن های باستانی ای که در آسیای غربی زندگی می کردند و با آجر برج های پله پله ای هرمی شکلی می ساختند که اسمش زیگورات بود و از سبک خاصی از معماری برای ساختن مکان های مذهبی استفاده می کردند. ساخت این بناها در حدود ۴۲۰۰ تا ۲۵۰۰ سال قبل متداول بوده است. از آنجایی که این زیگورات ها مکان های مقدسی بودند برای ساختشان از بهترین مصالح خشت یا آجر گلی استفاده می شد.

زیگورات چغازنبیل

زیگورات چغازنبیل در جامعه بین المللی دارای ارزش استثنائی و جهانی ویژه ای است. چغازنبیل نیایشگاهی است که حدود ۱۲۵۰ سال قبل از میلاد مسیح توسط ایلامی ها ساخته شد. در آن زمان پادشاه ایلام باستان چغازنبیل را در وسط شهر و در مرتفع ترین نقطه ساخت تا مکانی باشد برای ستایش خدا. این سازه در ۱۹۷۹ اولین اثر تاریخی از ایران بود که در فهرست میراث جهانی یونسکو جای‌ گرفت.

زیگورات بنایی چندطبقه است که مساحت هر طبقه از طبقه پایینی کوچک‌تر است؛ بنابراین، نمای هر طرف آن به شکل یک پلکان است. این زیگورات‌ها محل نگهداری مجسمه خدایان و انجام مراسم مذهبی بوده‌اند.

بنای چغازنبیل ظاهری مربعی، 105متر طول و عرض و 52 متر ارتفاع داشت و حصارهای دایره‌ای دور آن را احاطه کرده اند. این نیایشگاه توسط اونتاش گال (پیرامون ۱۲۵۰ پ.م.)، پادشاه بزرگ ایلام باستان و برای ستایش ایزد اینشوشیناک، نگهبان شهر شوش، ساخته شده‌ است.

زیگورات چغازنبیل

زیگورات چغازنبیل، طبقات این معبد برخلاف تمامى زیگورات‌هاى بین‌النهرین بر روى همدیگر ساخته نشده، بلکه هر طبقه مستقلاً از سطح زمین به بالا احداث‌ شده است. به‌غیراز طبقه اول و پنجم، تمامى طبقات از خشت پرشده‌اند، طبقه پنجم که مرتفع‌ترین طبقه محسوب مى‌شود، جایگاه قرار دادن بت‌هاى آن زمان بوده است.

این بنا در حمله سپاه خونریز آشور ناپال به همراه تمدن ایلامی ویران گردید. سده‌های متمادی این بنا زیر خاک به شکل زنبیلی واژگون مدفون بود تا اینکه به دست ر.من کیریشمن فرانسوی در زمان پهلوی دوم از آن خاکبرداری شد.

نکات سفر:

گردش شما در محوطه حدود یک ساعت طول خواهد کشید، بنابراین در هنگام گرما و آفتاب شدید از کلاه یا چتر استفاده کنید. در محوطه زیگورات هیچگونه امکانات مناسب رفاهی وجود ندارد. رستوران و فروشگاه وجود ندارد. آب آشامیدنی موجود است اما ترجیحاً از آب معدنی استفاده کنید. نزدیکترین رستوران‌ها در شهرهای شوش و شوشتر هستند. محوطه زیگورات بزرگ است و هیچگونه سایبانی وجود ندارد. برای رفت و آمد ترجیحاً از خودرو کولردار استفاده نمایید.

 برای مشاهده مطالب و تصاویر گردشگری به  کانال راهنماسفر مراجعه کنید.

شهر شوشتر یکی از شهرهاي استان خوزستان در جنوب غربي ايران است اين شهر در دامنه هاي رشته کوه زاگرس واقع شده است. سازه‌ و مجموعه آبشارهای تاریخی شوشتر مجموعه‌ ای به هم پیوسته از پل ها، بندها، آسیاب‌ ها، آبشارها، کانال‌ ها و تونل‌ های عظیم هدایت آب هستند که در ارتباط با یکدیگر کار می‌کنند. این مجموعه به منظور بهره گیری از نیروی آب به عنوان محرک آسیاب های صنعتی ساخته شده است و با توجه به زمان ساخت از شاهکارهای فنی و مهندسی در جهان است.  اين شاهکار در واقع مرکز جذب گردشگر و محقق خواهد بود و به معرفي اين سازه  ارزشمند تاريخي خواهد پرداخت.

مجموعه آسیاب ها و آبشارهای شوشتر از بی‌ مانندترین نمونه‌ هایی است که جهت استفاده بهینه از آب در ادوار کهن مورد بهره‌ برداری قرار گرفته است. ساسانیان در این مجموعه از روش های باستانی بسیار ویژه برای تقسیم آب رودخانه کارون به تمامی نقاط شهر شوشتر و حتی شهرهای دیگر استفاده کرده اند. اساس کار مجموعه به این صورت است که سد گرگر مسیر رودخانه را مسدود کرده و سطح آب را برای آبگیری سه تونل حفر شده در تخته سنگ بالا می‌آورد و تونل‌ های سه‌ گانه آب را به مجموعه هدایت می‌کنند و به کانال‌ های متعددی تقسیم می‌شوند که پس از گرداندن چرخ آسیاب‌ ها، آب به صورت آبشارهایی به محوطه‌ ای حوضچه مانند سرازیر می‌شود.

یکی از ویژگی بسیار زیبا و منحصر بفرد که در این مجموعه وجود دارد و منظره ای خاص و ویژه به آن می‌ بخشد این است که آب حاصل از پساب آسیاب‌ ها به صورت آبشارهای مصنوعی زیبا به محوطه‌ ای حوضچه مانند می‌ریزد که منظره‌ ای چشم نواز و دل‌ انگیز را در مقابل دیدگان هر بیننده به وجود می‌آورد. همچنین در محوطه پشت بند که محل آبگیری سه تونل معروف سه کوره، دهانه شهر و بلیتی است نیز چشم انداز زیبایی به چشم می‌خورد.

در سفرنامه مادام ژان ديولافوا باستان شناس نامدار فرانسوي از اين مجموعه به عنوان بزرگ ترين مجموعه صنعتي پيش از انقلاب صنعتي ياد شده است. ابن بطوطه جهانگرد مشهور عرب نيز مي نويسد: وقتي اعراب ايران را فتح کردند آبشارهاي شوشتر را جزو عجايب هفتگانه جهان مي دانستند.

همه ساله گردشگران و جهانگرداني از سراسر جهان براي بازديد از اين مجموعه شگفت انگیز به شوشتر سفر مي کنند موقعیت ممتاز و شرایط مناسب زندگی در شوشتر به دلیل مجاورت با رودخانه کارون امکانات مناسبی را برای مستقر شدن در این منطقه فراهم کرده است.

در نشست سالانه اعضای کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، این پرونده با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان «نظام آبی تاریخی شوشتر» در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.

آبشار شوی در استان خوزستان در رشته‌کوه‌های زاگرس و در آبشار شوی یا تله زنگ در سردشت از توابع دزفول واقع شده است، و با فاصله اندکی از استان لرستان و در بین کوههای سرتنگ شوی قرار دارد.

آبشار شوی دارای  ارتفاع 85 متر و عرض 70 متر است که بعد از بیرون آمدن غار، از گردنه‌ای بلند به پایین سرازیر می‌شود. آبشار شوی پس از عبور از کوه‌ها و دره‌ها، به رود دز به شهر زیبای دزفول در استان خوزستان می‌ریزد.

آبشار شوی یکی از زیباترین و بزرگترین آبشارهای  ایران است که در دهستانی به نام شوی از توابع شهرستان دزفول قرار دارد. قرارگیری این آبشار در نزدیکی مرز استان خوزستان لرستان،باعث شده هر دو آن را از جاذبه های گردشگری استان خود می دانند, در صورتی که موقعیت قرار گیری این آبشار نسبت به دهستان شوی دزفول و نیز ذكر قرارگیری این آبشار در دزفول درجلد ششم از جغرافیای ایران ، قرار گیری آن در استان خوزستان را محرز می کند.

آبشار شوی در بهار دارای طبیعتی سرسبز و بسیار زیباست،  پوشش گیاهی اطراف این آبشار، تشکیل شده از درختانی مانند بید، انجیر، مو، زبان‌گنجشگ، افرا، کیکم و بلوط است. در زیر آبشار و بر روی دیواره‌های آن گیاه سیاه وشان و سایر گیاهان آب دوست روییده‌است. همچنین این منطقه زیستگاه غنی از جمله حیات وحش چون کل بز، پلنگ، خرس و سمندر ایرانی است و پوشیده از درختان زاگرس از جمله بلوط است.

یکی از خصوصیات آبشار شوی این است که تا چند صد متری آبشار هیچ نشان و خبری از آبشار نیست وبعد از عبور از یک پیچ در منطقه ای کوهستانی با شیبهای تند به یکباره از پیچی عبور می کنید و آبشاری فوق العاده زیبا و با شکوه را در برابر خود می بینید و این هم شاید یکی دیگر از چشم بندی های طبیعت است که شکوه خود را به یکباره به نمایش می گذارد .

در نزدیکی این آبشار, آبشار بزرگ دیگری وجود دارد که گاه از آن به آبشار دوم شوی یاد می شود که به دلیل عمق مناسب نسبت به آبشار اصلی و بی خطر بودن آن جای مناسبی برای شنا است .

بهترین زمان برای رفتن به شوی، اواخر اسفندماه به خصوص در ایام عید تا اواخر اردیبهشت ماه است ضمن اینکه در این موقع از سال این منطقه بسیار سرسبز و زیباست. در اواخر بهار و تابستان هوای گرمی دارد ولی در ارتفاعات و در پای آبشار هوا خنک و سرد است ولی چون چندین ساعت تا رسیدن به محل آبشار پیاده روی لازم است و این مسیر در میانه روز هوای گرمی دارد بنابراین در مسیر پیاده روی رسیدن به آبشار شوی، بعد از عبور از دره سرتنگ دزفول ، سه آبشار کوچکتر با ارتفاع هایی بین ۵ تا ۲۰ متر ، قبل از رسیدن به آن قرار دارند که این مسیر را برای عابران بسیار فرحبخش می نماید.

برای رسیدن به آبشار شوی دو مسیر وجود دارد : مسیر اول از سمت منطقه سردشت دزفول و پیر چل و مسیر دوم از طریق ایستگاه راه آهن تله زنگ شهرستان اندیمشک می باشد در نزدیکی این آبشار, آبشار بزرگ دیگری وجود دارد که گاه از آن به آبشار دوم شوی یاد می شود که به دلیل عمق مناسب نسبت به آبشار اصلی و بی خطر بودن آن جای مناسبی برای شنا است .

یکی از دلایل اصلی که باعث شده است آبشار شوی بکر و دست نخورده باقی بماند سختی مسیر راه آن است و اینکه مسیر هم طولانی است و باید پیاده پیموده شود. به همین خاطر باعث شده که این منطقه زیبا تمیز و پاک باقی بماند. اخیرا تلاش هایی برای بهبود مسیر دسترسی به این آبشار صورت گرفته است.

لینک های ویژه